پشت دریاها

سهراب به دنبال یافتن مدینه ی فاضله است. آرمان شهری‌ که همه جایش را عشق فرا گرفته باشد.

قایقی‌ خواهم ساخت

خواهم انداخت به آب

دور خواهم شد از این خاک غریب

که در آن هیچ کسی نیست که در بیشه ی عشق

قهرمانان را بیدار کند.

او در راه رسیدن به آرمان شهر، تعلّقات دنیوی را به سویی می افکند.

قایق از تور تهی‌

و دل از آرزوی مروارید،

هم چنان خواهم راند.

نه به آبی ها دل خواهم بست

نه به دریا _پریانی‌ که سر از آب به در می آرند

و در آن تابش تنهایی ماهی گیران

می فشانند فسون از سر گیسوهاشان.

شاعر ویژگی های آرمان شهر را بر می شمرد، نور، تفوّق عشق بر عقل، توجّه بر عرفان، در شهر آرمانی _مدینه ی فاضله ی او_ هر چیز ارزش خاصّ خود را دارد.

هم چنان خواهم راند.

هم چنان خواهم خواند:

((دور باید شد. دور.

مرد آن شهر اساطیر نداشت.

زن آن شهر به سرشاری یک خوشه ی انگور نبود.

هیچ آیینه‌ی تالاری، سرخوشی‌ ها را تکرار نکرد.

چاله آبی حتّی، مشعلی را ننمود.

دور باید شد، دور.

شب سرودش را خواند،

نوبت پنجره هاست.))

هم چنان خواهم خواند.

هم چنان خواهم راند.

پشت دریاها شهری است

که در آن پنجره ها رو به تجلی‌ باز است.

بام ها جای کبوترهایی است، که به فواره هوش بشری

                                                می نگرند.

دست هر کودک ده ساله ی‌ شهر شاخه ی معرفتی‌ است.

مردم شهر به یک چینه چنان می‌ نگرند

که به یک شعله، به یک خواب لطیف.

خاک موسیقی احساس تو را می شنود

و صدای‌ پر مرغان اساطیر می آید در باد.

و از نظر او بینش افراد در شهر آرمانی با بینش جامعه ی امروزی متفاوت است.

پشت در یاها شهری‌ است

که در آن وسعت خورشید به اندازه ی چشمان سحرخیزان

                                                          است.

سرانجام همه را برای‌ رسیدن به جامعه ی آرمانی دعوت می‌ کند.

پشت دریاها شهری است!

قایقی‌ باید ساخت. 

 ادامه تحلیل در ادامه مطلب